Zajezdnie tramwajowe na terenie Szczecina

* * *

Posiłkowałem się materiałami ze wspomnień Prezydenta Szczecina Piotra Zaremby, kronik WPKM z lat 1978 – 1989 prowadzonych przez p.Stefanię Wieland. Korzystałem również z materiałów znajdujących się w archiwach MZK, ZKM Szczecin i informacji znajdujących się na stronach internetowych MZK Szczecin oraz biuletynów informacyjnych nr 65, 66, 67 z 2006 roku jak i materiałów własnych. Korzystałem również z materiałów i informacji zawartych w książce pn "50 Jahre Stettiner Strassenbahn 1879 - 1929"

* * *

Historyczna zajezdnia przy ul. Piotra Skargi

Zajezdnie wybudowano w 1879 roku jako jedną z pierwszych. Znajduje się przy ulicy Piotra Skargi 20. W 1871 roku rajcy uchwalili program uruchomienia - wzorem miast zachodniej Europy - tramwajów, powozów na szynach.
Do wykonania tego zadania rajcy wybrali spółkę akcyjną z Charlottenburga, której siedem lat zajęło wytyczanie tras i budowę torów. Po uruchomieniu zajezdni stacjonowały w niej wozy konne. Rozrastające się dynamicznie miasto, nie miało publicznej komunikacji zbiorowej. Przemysł rozwijał się też dynamicznie przede wszystkim w odległych od centrum peryferiach, zatrudniał w głównej mierze mieszkańców śródmieścia.
Rajcy miejscy w roku 1896 roku postanowiły wzorem innych miast uruchomić w mieście tramwaje elektryczne. W związku z tym podpisano umowę z berlińską firmą "Allgemeinen Elektrizitat - Gesselschaft" na budowę elektrycznej sieci tramwajowej oraz elektrowni zasilającej trakcję napowietrzną. Istniejąca już spółka "Stettiner Strassen - Eissenbahn Gesellschaft" zajęła się eksploatacją elektrycznych tramwajów.
Po roku od podpisania umowy uruchomiona została w dniu 4 lipca 1897 roku pierwsza linia tramwaju elektrycznego o długości 2,6 km. Trasa tramwaju biegła od Piotra Skargi (Westend) do ulicy Kardynała Wyszyńskiego (Breitestrasse). Do końca tego roku wybudowano dalsze km torów tramwajowych i wynosiły już 26,6 km.
Po wybuch I wojny światowej został wstrzymany rozwój sieci tramwajowej. W następnych latach sieć tramwajowa rozwijała się dynamicznie. Taki stan trwał do 1943 roku. Powodem były rosnące trudności zaopatrzeniowe, brak obsługi taboru oraz bardzo dużych zniszczeń po bombardowaniach.
Naloty dywanowe przeprowadzone przez wojska alianckie podczas II wojny światowej sprawiły, iż Szczecin doznał ogromnych zniszczeń. Bombardowania nie ominęły warsztatów przy ul. Kolumba i zajezdni Golęcin, oraz przy ul. Piotra Skargi. Prace nad przywróceniem zajezdni do stanu nadającego się do eksploatacji trwały kilka miesięcy.
Dopiero 5 września 1945 roku - ostatnia z czynnych przed 1945 rokiem zajezdnia została przejęta przez firmę, ale częściowo. Firma otrzymała jedynie warsztat sieci napowietrznej i budynki mieszkalne, a wozownia w dalszym ciągu była niedostępna.
Przez następne lata aż do 1994 roku służyła pracownikom firmy jako wydział trakcji, gdzie stacjonowały wozy wieżowe i tramwaje techniczne służące do obsługi trakcji napowietrznej.
Konsekwencją komunalizacji mienia była konieczność przekazania jej w 1994 r. na własność Skarbu Państwa. Obecnie mieści się tam Miejski Zakład Gospodarki Odpadami oraz sklep rowerowy.

* * *

Historyczna zajezdnia Kolumba

Kierując się z Dworca Głównego w głąb ulicy Kolumba po lewej stronie ulicy napotykamy jeden z najciekawszych budynków, znajdujący się pod numerem 86 - 89. Są to budynki dawnej zajezdni tramwajowej.
Historia tego miejsca zaczyna się w 1885 roku, kiedy to Szczecińskie Towarzystwo Kolei Ulicznych (Stettiner Strassen - Eisenbahn Gesellschaft - powstało w 1879 roku) - wykupiło działki od spadkobierców radcy Rohma za sumę 110 tys. marek, wraz z wyspą Jaskółczą (Rahminsel). Kupiono całość, bo spadkobiercy nie chcieli dzielić terenu.
Budynki, które tu były przystosowano do pełnienia funkcji zajezdni tramwajów konnych. Znajdowały się tu pomieszczenia dla 90 koni, 22 wagonów, wraz z z warsztatami i magazynami paszowymi. Po elektryfikacji (tramwaje konne przestały jeździć 1 maja 1898) linii tramwajowych zmieniło się też oblicze budynku. W miejscu, gdzie znajdował się magazyn paszowy zamontowano maszynownię zasilającą trakcję napowietrzną w prąd.
Kształt zajezdni nie zmienił się od końcu XIX wieku, który możemy po drobnych przeróbkach podziwiać do dnia dzisiejszego. Przy ulicy Kolumba postawiono trzy hale dla postoju tramwajów (jeszcze w 1920 część jednej z hal służyła za stajnię), kuźnię, warsztaty, wspomniana wyżej maszynownia wraz z budynkami mieszkalno - administracyjnymi.
Kompleks wzniesiono w stylu charakterystycznym dla budowli przemysłowych i użyteczności publicznej. Dostosowano go również do budowli znajdujących się w ciągu ulicy (była to ulica przemysłowa).
Ten styl charakteryzował się prostotą brył o ceglanych licach budynków, wraz ze skromnym wystrojem. Od tego stylu odbiega budynek administracji oraz stacja transformatorowa. Powstały one już w latach dwudziestych ubiegłego wieku.
Aby dostać się na wyspę Jaskółczą wybudowano most. Perełkę architektury widać dopiero po wejściu do bramy głównej dawnej zajezdni tramwajowej. To jednoprzęsłowy most o konstrukcji kratownicowej, który łączy zajezdnię z wyspą Jaskółczą. Most powstał w związku z planami rozbudowy zajezdni i budowy nowej stacji transformatorowej. Autorem konstrukcji był inżynier Hermann Scholl. Konstrukcja powstała na przełomie 1920/1921 roku.
Niestety nie jest znana firma, która wykonała most. Stalowa konstrukcja ma długość 36,45 metrów, szerokość 5 metrów, a wysokość 5,10 metrów. Samą konstrukcję połączono przy pomocy nitów o dwudziestomilimetrowej średnicy. Pierwotna nawierzchnia była brukowa na piaskowej podsypce.
Po zakończeniu działań wojennych, kompleks zaczął pełnić swoją pierwotną rolę. Tramwajarze przejęli zniszczony obiekt przeprowadzając jednocześnie inwentaryzacje pozostawionego i zniszczonego majątku.
Stwierdzono, że zniszczeniu uległo zaplecze techniczne. Najbardziej ucierpiały warsztaty główne. Spalona była południowa część budynku mieszczącego warsztaty samochodowe. W pozostałej części obiektu uszkodzone były dachy, instalacje elektryczne, wodociągowe. Maszyny i urządzenia zostały wywiezione do lasów na prawym brzegu Odry i częściowo zatopione. Pomimo ogromu zniszczeń powoli odbudowano obiekt, który służył komunikacji miejskiej do 1990 roku.
Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej wystąpiło z wnioskiem aby zajezdnia została częściowo rozebrana. Jednak z planów nic nie wyszło, z korzyścią dla miłośników komunikacji i dawnego Szczecina.
W związku z tym WPKM przekazał obiekt miastu zachowując dalej obiekt, w którym znajduje się zasilanie trakcji napowietrznej oraz przystań.
W obiekcie znalazła również swoje przytulisko szkoła zawodowa, która istnieje do tej pory.
Trzy lata później zarząd miasta przekazał zabudowania dawnej zajezdni Szczecińskiemu Centrum Przedsiębiorczości. Swoją siedzibę ma tu też Szczeciński Park Naukowo - Technologiczny. Obiekt przyżywa swoje odrodzenie remontowany, przez użytkowników nabiera blasku.

* * *

Historyczna zajezdnia Niemierzyn

Zajezdnia Niemierzyn została zbudowana w 1907 roku wg projektu dwóch berlińskich architektów Griesbacha i Steinmetza. Jest najpiękniejszym obiektem tego typu w Szczecinie. Efekt zawdzięcza spadzistemu dachowi z przeszklonym frontonem, gdzie umieszczono duży zegar.
   Przebudowywano ją 2 razy, pierwszy raz w 1912 roku XX wieku, a drugi raz w latach 1929 - 30 XX w. Od tego czasu już niewiele się zmieniało w jej wyglądzie i infrastrukturze (zachował się m.in.układ torowy).
Z Niemierzyna po zakończeniu działań wojennych (II Wojna Światowa) wyruszyły na trasę pierwsze tramwaje.
W roku 1965 pan Bogusław Iwanowski pracownik zajezdni Niemierzyn - (wykonywany zawód ślusarz) wykonał z okazji 20 - lecia istnienia firmy miniaturkę pomnika. Miniaturka przedstawia tramwajarza trzymającego "Gryfa". Niniaturka znajduje się w tej chwili na terenie zajezdni Pogodno.
Natomiast w 1975 roku na 30 - lecie firmy wykonał projekt pomnika, który został postawiony na terenie zajezdni Niemierzyn. Zresztą stoi do dnia dzisiejszego. Pan Bogusław Iwanowski przeszedł na wcześniejszą emeryturę w związku z przeżyciami na Syberii. Wyjechał w Bieszczady.
Obiekt w 1979 roku miał niezadawalajacy stan techniczny hali i nie było możliwości dostosowania jej do przyjmowania nowego typu taboru tramwajowego. Brak remontów bieżących i konserwacyjnych doprowadził do takie stanu rzeczy.
W tym samym roku zlecono opracowanie dokumentacji na rozbudowę zajezdni Niemierzyn, do 150 jednostek typu 105 N. Rozpoczęcie modernizacji planowano na rok 1980, ale jak każdy wie nic z tego nie wyszło.
Brak środków na realizację tego przedsięwzięcia wynikał ze zbyt małych nakładów na komunikację związanych z kryzysem ekonomicznym państwa.
Do 1994 roku parkowały w niej wagony typu "N" i pochodne. Później były tu wagony typu 102Na, a w latach 1996-7 wagony typu GT6 i B4.
Od 1997 roku były tu również wagony typu 105N, 105Na przekazywane przez zajezdnie Pogodno i Golęcin. Zajezdnia obsługiwała linie tramwajowe 3, 4, 11, 12.
Zajezdnia Niemierzyn w 2007 roku obchodziłaby 100 lecie istnienia. Niestety nie doczekała się swoich setnych urodzin, bo 1 października 2004 roku została zlikwidowana. Pracowników i tabor przeniesiono do zajezdni Pogodno i Golęcin.
Zajezdnia, to nie tylko remiza tramwajowa, ale także kamienica przyległa do ulicy. W kamienicy tej przed wojną znajdowała się pracownia krawiecka szyjąca mundury dla tramwajarzy. Od 1907 do 2004 roku była wpisana w historię komunikacji miejskiej.
Staraniem Szczecińskiego Towarzystwa Miłośników Komunikacji Miejskiej, MZK Szczecin, Urzędu Miasta, Muzeum Narodowego celem zachowania historycznej zajezdni dla przyszłych pokoleń, uchwałą NR XL V/872/05 z dnia 7 listopada 2005 roku zostało utworzone przedsięwzięcie pn „Muzeum Techniki i Komunikacji – Zajezdnia Sztuki”, które rozpoczęło swoją działalność z dniem 1 stycznia 2006 roku. Taka formuła instytucji pozwala również na pozyskiwanie środków pomocowych z Unii Europejskiej.

* * *

Zajezdnia Pogodno

Zajezdnia Pogodno jest obiektem 74 letnim. Zbudowana została w 1934 roku jako piąta zajezdnia w mieście. Posiadała 16 kanałów przeglądowych i mogła pomieścić 80 wozów.
Położona jest w ekskluzywnej dzielnicy miasta. Teren dzielnicy został przyłączony do Szczecina w 1911 roku. Stało się to za sprawą ówczesnego burmistrza Szczecina Friedricha Ackermanna.
Jest największą i jednocześnie najmłodsza szczecińska zajezdnią. Znajduje się przy alei Wojska Polskiego 200.
W 1945 roku sytuacja w mieście była pod względem komunikacyjnym tragiczna. Sieć tramwajowa prawie w połowie była zniszczona. Tory tramwajowe w skutek bombardowań zostały w wielu miejscach zerwane.
Dzięki ofiarnej pracy i poświęceniu braci tramwajarskiej ściągnięto do zajezdni tramwaje pozostawione przez uciekających mieszkańców miasta w ciągu Alei Wojska Polskiego i jak wspomina Piotr Zaremba były Prezydent Miasta:
"Na końcu alei Wojska Polskiego krzątali się tramwajarze koło wozów zalegających cały szlak podmiejskiej linii tramwajowej. Wozy te stały tam jako widomy znak wydarzeń ostatniego miesiąca, gdy ewakuujący się pieszo Niemcy używali ich do przejazdu na końcowy przystanek trasy, wiodącej przez lasy do Wkryujścia. Brak prądu uniemożliwił odstawienie tego taboru do remiz; trzeba było ciągnąć je końmi na wzór dawnej trakcji tramwaju".
Odbudowa trakcji tramwajowej szła pełną parą, z każdym miesiącem prace zbliżały się ku końcowi. Wymieniano szyny, porządkowano tory, w końcu przedłużano i uruchamiana nowe linie tramwajowe.
W latach 1946 - 48 odbudowano torowiska w ciągu alei Wojska Polskiego do zajezdni Pogodno i nie tylko.
Przebudowę i modernizację zajezdni Pogodno rozpoczęto w sierpniu 1973 roku, a zakończono w grudniu 1983 roku. Wybudowano nową halę obsługi codziennej tramwajów wzdłuż północno – zachodniej ściany istniejącej hali remontowo – postojowej z dostosowaniem do potokowego systemu obsługi wagonów typu 102Na i 105N.
Istniejącą halę remontowo – postojową zmodernizowano i przebudowano z czołowej na potokową. Część hali przeznaczono na remonty wagonów tramwajowych. Dostosowano 5 kanałów do napraw nowoczesnego taboru tramwajowego. Wyposażono je w podnośniki hydrauliczne do pudeł wagonów i zapadnię do zestawów kołowych. Zwiększono również powierzchnię warsztatów naprawczych i pomocniczych.
W pozostałej części hali remontowo – postojowej usunięto bramy, co dało więcej miejsca na postoje wagonów. W trakcie przebudowy i modernizacji zajezdni z powodu dostaw nowego taboru tramwajowego 105N, zaszła konieczność zmian projektowych nie uwzględnionych pierwotnie, co zwiększyło nieznacznie koszty inwestycji.
Modernizacja i przebudowa zajezdni Pogodno stworzyła zaplecze techniczne dla 150 jednostek taborowych.
Zajezdnia Pogodno jest jedyną w Szczecinie zajezdnią przelotową. Dzięki przeprowadzonej przebudowie i modernizacji jest dostosowana do przyjmowania nowoczesnego taboru.
Na przełomie października i listopada 2004 roku w zajezdni Pogodno rozpoczęto montaż w tramwajach autokomputerów SRG 3000P wraz z modułami sterującymi pracą tego urządzenia.
Montaż autokomputerów w wagonach tramwajowych nie miałby najmnieszego sensu, gdyby nie zainstalowano w zajezdni serwera komunikacyjnego, modemu radiowego wraz z zasilaniem sieciowym, instalacji antenowej ( zainstalowano 2 anteny o zasiegu 50 metrów, wraz z systemem awaryjnego podtrzmania zasilania.
Podsystem wymiany informacji zapewnia bezprzewodową dwukierunkową wymianę danych pomiędzy zakładową siecią komputerową, a autokomputerami zainstalowanymi w tramwajach. Transmisja danych odbywa się automatycznie (bezobsługowo) w momencie pojawienia się pojazdu w zasiegu systemu. System nie byłby w pełni sprawny, gdyby nie współpracował z systemem zarządzającym komunikacją miejską "Municom".
Pragnę nadmienić, że już w 1997 roku testowano w tej zajezdnii autokomputery SRG 2000D. Pracę tego urządzenia trzeba było przygotować ręcznie tzn. nagrać na 32kB kartę pamięci RAM rozkład jazdy wraz z cenami biletów. Później tę kartę włożyć do autokomputera SRG 2000D wraz z kluczem identyfikacyjnym motorniczego.
Niestety w tym samym roku przerwano testy z tymi urządzeniami ze względu na brak środków na dalsze prace.
W październiku 2004 roku przyjęto na stan zajezdni 27 wagonów z likwidowanej zajezdni Niemierzyn. Były to 23 wagony 102Na i 4 wagony 105N. Poza taborem liniowym przyjęto również 4 wagony specjalistyczne. Zajezdnia przejęła obsługę linii 3, 4 i 12.
Poza taborem przejęto 47 motorniczych i 17 pracowników zaplecza. W szybkim czasie trzeba było zaadaptować pomieszczenia (po byłym sklepie rowerowym znajdującym się w budynku administracyjnym) na salę motorniczych wraz z zapleczem socjalnym.
Nie było problemów z zapleczem sanitarnym, w 2003 roku przeprowadzono remont kapitalny, który spełnia wymagania przepisów bhp. Zaplecze jest nowoczesne i schludne. Zajezdnia została podłączona w 2004 roku do sieci grzewczej SEC, co spowodowało likwidację dwóch kotłowni bardzo uciążliwych w eksploatacji. Pracownicy kotłowni po przeszkoleniu zostali skierowani do innych prac.
W latach 2004 - 2006 przeprowadzono kompleksowy remont zaplecza technicznego, a w szczególności w halach remontowo - przeglądowych. Remont dachów nad halami wraz z wymianą świetlików spowodował, że poraz pierwszy od wielu lat są szczelne dachy i pracownikom zaplecza nie leje się woda na głowy po opadach deszczu. Wymieniono również bramy wjazdowe do hal (12 - 19).
Przeprowadzono remont kapitalny wraz z modernizacją szatni, toalet i łaźni pracowników zaplecza technicznego, hali OC. Wyremontowano także kanał przeglądowy nr 18, polegający na wymianie oświetlenia i położeniu kafelków w kanale.
Przewidziano również remont kapitalny centralnego ogrzewania w halach i pomieszczeniach warsztatowych, przebudowę ściany zachodnio - północnej hali OC, budowę stanowiska do podnoszenia wagonów tramwajowych wszystkich typów
7 czerwca 2006 roku w zajezdni nastąpiło uroczyste podpisanie aktu przekazania eksponatów dla powstałego Muzeum Techniki i Komunikacji - Zajezdnia Sztuki w byłej zajezdni Niemierzyn.
Na uroczystości podpisania aktu byli zaproszeni goście z magistratu jak również pracownicy i byli pracownicy firmy.
Eksponaty przekazane do muzeum ratowali przed zniszczeniem pracownicy firmy, zabezpieczając różne elementy wyposażenia wagonów tramwajowych, podstacji energetycznych, osprzętu torowego i sieciowego. W ratowanie eksponatów włączyli się miłośnicy komunikacji. Wszystko co miało jakąkolwiek wartość historyczna deponowano w naprędce utworzonym tymczasowym muzeum w sali byłej świetlicy budynku administracyjnego. Pierwszym kustoszem prowizorycznego muzeum był pan Roman Mirek.
W zajezdni stacjonują wagony 105N i pochodne oraz najnowsze 105N2K/S. W listopadzie 2006 roku na stan zajezdni zostały wciągnięte pierwsze wagony tramwajowe KT4Dt zakupione w BVG Berlin jest ich 21 sztuk.
W dniach 29 - 31 października 2007 przyjechały dwa wagony T6A2D z Berlina, a w styczniu 2008 roku wyjechały na trasy.
Zajezdnia obsługuje linie 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9, 12.
W zajezdni stacjonują następujące typy wagonów wg danych z lutego 2008 roku są to:
* wagony 105N z lat 1975-1979 - 61 szt
* wagony 105Na z lat 1981-1990 - 32 szt
* wagony 105Ng/S z lat 2000-2001 - 7 szt
* wagony 105N2K/S z roku 2001 - 8 szt + 4 doczepy z 2007 roku
* wagony KT4Dt z roku 1994 - 21 szt
* wagony T6A2D z lat 1985-1990 - 2 szt
Razem w zajezdni Pogodno jest 135 wagonów.

* * *

Zajezdnia Golęcin

Została wybudowana w 1898 roku. Najstarsza ze szczecińskich zajezdni znajdująca się ówcześnie poza granicami ówczesnego Szczecina. Zastąpiła położoną bardziej na południe zajezdnię tramwajów konnych przy ulicy Debogórskiej. Mieści się przy obecnej ulicy Wiszesława.
W związku z rozwijającą się szybko komunikacją miejską, i zwiększającą się ilością taboru w 1907 dobudowano hale, w której znajdują się dwa tory postojowe (nr 8 i 12), trzy kanały rewizyjne (9 - 11), oraz przy peronie 12 pomieszczenia sanitarne i warsztatowe.
W 1945 roku, w wyniku działań wojennych na jakiś czas odcięta została od reszty miasta. Komunikacja miejska kursowała ze strony Śródmieścia i Golęcina do mostu (ulica Druckiego - Lubeckiego) z powodu zawalonych przęseł wiaduktu, które leżały na dnie doliny.
Z jednej strony doliny dojeżdżała linia tramwajowa "7", a z drugiej strony linia "6". Pasażerowie w związku z tym musieli się przesiadać, schodząć po prowizorycznych schodach pod ruinami zwalonego wiaduktu i ponownym wspinaniu się po skarpie w górę.
Dodatkowo brak oświetlenia sprzyjał napadom w tym miejscu, które na długo zyskało w świadomości ludzi to złowieszcze miano "Dolina śmierci". Wiadukt wybudowano prawdopodobnie w latach 1890 - 1900 (brak danych technicznych w archiwum).
31 października 1979 roku oddano do użytku wybudowany tor odstawczy. Długość pojedyńczego toru wynosiła 467 metrów bieżących. Oddanie do eksploatacji toru usprawniło ekspedycję składów tramwajowych na linie.
Ostatnią inwestycją była budowa od strony zachodniej w 1992 roku - hali i stanowisk naprawczych na dobudowanych wcześniej torach (kanały A i B), w której przeprowadza się przeglądy wagonów. Tam też umiejscowione jest stanowisko do podnoszenia wagonów. Natomiast w północnej części obiektu znajdują się pomieszczenia warsztatowe i magazynowe.
Obiekt na Golęcinie jest zajezdnią typu czołowego, gdzie manewry wykonywane przy wjazdach i wyjazdach taboru odbywają się na ulicy o dużym natężeniu ruchu, co jest bardzo kłopotliwe i komplikuje niekiedy wszelkie manewry na niej. W związku z tym trzeba mieć bardzo napiętą uwagę.
Przez cały czas funkcjonowania zajezdni zachodziły zmiany. Po wojnie eksploatowano wagony pozostawione przez niemieckich tramwajarzy, później następowały dostawy wagonów typu N i 4N produkcji polskiej. Tramwaje nowszych typów jak 105 N i 105 Na trafiły tutaj w 1991 roku. Od 1996 roku na Golęcinie stacjonują także wagony GT6, które zastąpiły wagony typu "N" (1997).
W 2001 roku na stan zajezdni przyjęto 6 nowych wagonów 105N2K/S. Po przyjęciu w 2004 roku części wagonów z likwidowanej zajezdni Niemierzyn na stanie Golęcina znajdowały się 73 jednostki taborowe w tym:
* 20 wagonów typu 105 N,
* 34 wagony typu 105 Na,
* 6 wagonów typu 105N2K/S,
* 13 wagonów typu GT-6 (Helmuty)
Na przełomie października i listopada 2004 roku w zajezdni Golęcin montowano w tramwajach autokomputery SRG 3000P wraz z modułami sterującymi pracą tego urządzenia zakupione przez firmę w R&G Mielec.
Montaż autokomputerów w wagonach tramwajowych współgrał z instalacją w zajezdni serwera komunikacyjnego, modemu radiowego wraz z zasilaniem sieciowym, instalacji antenowej ( zainstalowano 2 anteny o zasiegu 50 metrów), wraz z systemem awaryjnego podtrzymania zasilania.
Podsystem wymiany informacji zapewnia bezprzewodową dwukierunkową wymianę danych pomiędzy zakładową siecią komputerową, a autokomputerami zainstalowanymi w tramwajach. Transmisja danych odbywa się automatycznie (bezobsługowo) w momencie pojawienia się pojazdu w zasiegu systemu. System nie byłby w pełni sprawny, gdyby nie współpracował z systemem zarządzającym komunikacją miejską "Municom".
W latach 2004 - 2007 przeprowadzono wymianę świetlików dachu w nowej hali, wymieniono na ulicy Wiszesława przed zajezdnią zwykłe zwrotnice na podgrzewane, co ułatwi pracę pilotom i manewrowym, szczególnie w czasie zimy.
Przeprowadzano również we własnym zakresie wymianę szyb ze szkła zbrojonego na poliwenglan komórkowy we wszystkich oknach hal remontowo - naprawczych. Zabezpieczenie przed wandalami.
Przystosowanie niewykorzystywanych pomieszczeń po magazynie i suszarni piasku, kuźni i stolarni dla potrzeb warsztatowych elektronika, mechanika precyzyjnego i ślusarzy.
Wykonano prace remontowo - malarskie we wszystkich pomieszczeniach sanitarnych, socjalnych, administracyjnych, warsztatowych i halach remontowo naprawczych.
Odnowiono w nowej hali łaźnie, pomieszczenia socjalne, sanitarne jak również w kanałach rewizyjnych wyłożono ściany glazurą i terakotą. Naprawiono i konserwowano poszycia dachowe hal i budynku administracyjnego.
Struktura taboru (stan na 29.02.2008)
* wagony typu Gt6 z lat 1956-1958 - 9 szt
* wagony typu 105N z lat 1975-1978 - 20 szt
* wagony typu 105Na z lat 1981-1992 - 30
* wagony typu 105Ng/S z roku 2001 - 6
* wagony typu 105N2K/S z roku 2001 - 6+2 (doczepa)
Razem w zajezdni Golęcin jest 73 wagony
Zajezdnia obsługuje linie 5, 6, 6bis, 8, 11, 12.
13 marca 2008 roku przyjechały z zajezdni Pogodno 2 wagony Tatr T6A2D, które wciągnięto na stan posiadania Golęcina.
Nadano im numery taborowe #301, 302, ale wycofano się z tej numeracji i nadano nr #1201 i #1202 (BVG Berlin #5191 i 5213). Wycofano się również z pierwotnej koncepcji nadania im numerów likwidowanych "helmutów". W sumie zajezdnia ma dostać osiem wagonów.

* * *